Der Untergang (9,5/10)

Jedna z głośniejszych niemieckich, a nawet i europejskich produkcji ostatnich lat, nominowany do Oscara Upadek przedstwia ostatnie trzy dni życia niemieckiego bunkru pod Berlinem, w którym do ostatnich dni przebywał nie kto inny jak Adolf Hitler. Film jest zrealizowany bardzo dobrze, zarówno pod względem technicznym jak i aktorsko. Klimat stworzony przez wnętrze bunkru aż epatuje nadchodzącym końcem, przypomina mi nawet grób. Doskonale jest także aktorsko. Zdecydowanie rola życia Bruno Ganza, a i drugi plan trzyma się bardzo dobrze. Jedyne, co w tym filmie mnie niepokoi to kompletne odcięcie się od faktów poprzedzających oblężenie Berlina. Nie ma ani słowa o ataku Niemieckim 1 września, ani słowa o obozach koncentracyjnych rozlokowanych na terenie Polski, a żółnierze wermachtu czy SS to w głownej mierze fanatycy Hitlera, zapatrzeni w niego jak w obrazek, bądź obróncy praw cywilów. Tło historyczne jest zupełnie nieokreślone. Osoby o marnej wiedzy o Drugiej Wojnie Światowej mogą nawet wywnioskować, że Berlin, oblegany przez wstrętnych Sowietów, jest ostatnią twierdzą zachodniej cywilizacji. Każdy scenariusz w tle mógłby się sprawdzić. W naszym kraju to nie jest problem – każdy jest mniej więcej zaznajomiony z tym, co działo się ponad 60 lat temu, kim był Hitler i za co odpowiedzialna jest Rzesza. Jestem jednak świadom, że nie na całym świecie jest to wiadome.

Get Smart (8/10)

Określenie parodia nabrało ostatnimi czasy w biznesie filmowym iście parszywego znaczenia, głownie dzięki Aaronowi Seltzerowi i jego pseudo-filmom takim jak Date movie, Meet The Spartans czy Disaster Movie. Tym razem, na szczęście, jest zupełnie inaczej. Get Smart był jednym z lepiej przyjętych, zarówno przez krytyków, jak i widzów (ponad 120$ w USA) filmie. I nie ma się czemu dziwić. Steve Carrell nadal w formie, ładnie wspiera go Anne Heathaway i Alan Arkin. Wszystko jest śmieszne, lekkie, stylizowane na lekko podrzędną komedyjkę klasy B (co tym bardziej działa na jej plus). Film ma jedno, jedyne zadanie – rozśmieszyć nas. I jak dla mnie, znakomicie się to mu udaje. Czuć w tym rękę Mela Brooksa („Faceci w rajtuzach”) i Petera Segala („50 Pierwszych Randek”, „Naga Broń 33 i 1/3″). Jeśli mamy ochotę się pośmiać, polecam, prawie dwie godziny mija bardzo szybko.

The Incredible Hulk (7,5/10)

Hulk zdecydowanie był tą postacią z komiksów, która lubiłem najmniej, ale dzięki temu filmowi, a właściwie to dzięki Edwardowi Nortonowi, to się zmieniło. Zazwyczaj nie spodziewam się wiele po ekranizacjach komiksów, ale ta jest naprawdę dobra. Załadowana efektami specjalnymi i ciekawymi sekwencjami walk punktuje jako letni hit, a z drugiej strony, interesująca, przekonująca i wewnętrznie rozdarta postać Bruce’a Bannera, który w przekonujący, jak żaden inny superbohater, sposób, walczy ze swoim alter-ego. Może nie jest to najgłębszy i najbardziej wciągający film świata, ale z pewnością doskonale punktuje jako letni blockbuster. Kto polubił Hulka od Anga Lee, w tym powinien się zakochać. Dostałem dokładnie to, czego od tego filmu się spodziewałem. Szkoda jedynie, że poza Edwardem Nortonem, film aktorsko nie istnieje.

The Break-Up (2/10)

Komedia romantyczna, która nie jest ani śmieszna, ani romantyczna. I przez ani romantyczna – rozumiem zupełny brak romantyzmu. Nie ma chyba ani jednej chwili w której Aniston i Vaughn przekonaliby mnie, że cokolwiek, kiedykolwiek mogło ich łączyć. Zamiast „klasycznej” komedii otrzymujemy film o kłotniach dwójki ludzi, z którymi nie mamy szansy poczuć się w żaden sposób związani – ten brak związku jest moim zdaniem chyba największym minusem filmu. Trudna jest sztuka zrywania, ale jeszcze trudniej wytrzymać do końca tego słabego, bardzo słabego filmu.

Deception (6,5/10)

Pomimo słabych recenzji i niskiej noty na imdb, postanowiłem obejrzeć ze względu na mocną obsadę meskiej części. Zarówno Hugh Jackman jak i Ewan McGregor to aktorzy których po prostu lubię. Film jest dziwny, miejscami powoduje, że patrzysz w ekran jak w transie, innym znów razem, marzysz o końcu. Jeśli nie oczekujesz za wiele, ten film się sprawdza, nie spowoduje dreszczy, ale moim zdaniem można obejrzeć. Mi się podobał.

Gattaca (8/10)

Nie jestem fanem Sci-Fi, ale ten film mnie urzekł. Pewnie dlatego, że to takie trochę inne Sci-Fi. Świetny film, z lekko Orwelowskim klimatem i przesłaniem. Zazwyczaj w filmach Sci-Fi denerwuje mnie ta sterylność otoczenia, czystość i sztuczność. W Gattace też to jest, ale oprócz tego bardzo ciekawa stylizacja na lata 50-60, która temu filmowi dodaje wiele uroku. Genialne kreacje aktorskie, tutaj niezmiernie potrzebne, najlepszy film Ethana Hawke’a, jeden z lepszych Umy Thurman (po Pulp Fiction, oczywiście), drugi plan też bardzo mocno, dobra kreacja Jude Lawa. Bardzo polecam, nawet tym, którzy nie lubią SciFi, tak jak ja.

Hancock (3/10)

Po naprawdę ciekawych zwiastunach miałem nadzieję na fajną komedie. A tu pół komedia, pół dramat, sam nie wiem co za bardzo o tym myśleć. Scenariusz – słaby jak przemówienie Gosiewskiego, mały plus jedynie ze względu na elementy komediowe. O końcówce Hancocka szkoda gadać. Wszystkie te bzdury, których nie będę nawet przytaczał pogrążyły film do końca. Szkoda jedynie, że tak świetna aktorka jak Charlize Theron się w tym wszystkim znalazła. Jako komedia spisuje się nawet przeciętnie, jako dramat, fatalnie. Razem otrzymujemy papkę, nie wartą niczyjej uwagi, choć domyślam się że „z ciekawości” wielu z nas i tak obejrzy mimo tych negatywnych recenzji. Dobrze, że film trwa tylko 80 minut, przynajmniej da się cały obejrzeć. Najgorszy, obok Wild Wild West, film Willa Smitha.